Antzekotasun gehiago

Atzo gauean, partidua ikusten ari nintzela, antzekotasun nabarmen eta handi bat ikusi nuen. Cesc Fabregas Arsenaleko erdilariak...

...sekulako antza du...

Heroes telesaileko Sylar pertsonaiarekin. Nire ingurukoek jakingo dduzuten bezala, Heroes jarraitzen dudan telesailetako bat da, horren frikia iruditzen zaidana non ona dela ondorioztatzen dudan.

Bloga alde batera utziko dut egun batzuetan, kanpoan naizen bitartean. Besterik gabe, ongi hasi oporrak.

La casa de mi padre

Atzo arratsaldean Donostian izan nintzen filme bat ikusten. Sarreraren gutxieneko 6€ak ordaindu ondoren zer pentsatu emango didan filmeren bat hautatzen saiatzen naiz, zinematik diru hori ongi gastatu dudalako sentsazioarekin irteteko asmoarekin. Atzo aukeratua La casa de mi padre izan zen.

Luzemetraia honek euskal gatazka jorratzen du; familia (aita, ama eta hemeretzi urteko alaba) baten Euskal Herrirako itzulera kontatzen digu, ETAren mehatxuen beldurrez 10 urte Argentinan igaro ondoren. Alabaren begietatik gatazkaren bi ikuspuntuak erakusten saiatzen delarik, bata bestea baino gehiago azaldu arren (bestela agur dirulaguntzak).

Asko gustatu zitzaidan bertan kontatzen zen istorioa, agertzen zen gauza batekin ados egon ez arren. Euskal Herriak Irak zirudien. Madrildar batek filmea ikusten badu gerra zibil batetan gaudela pentsatuko du, arriskutsua dela kalea zapaltzea. Denok dakigu zer nolakoa den gure herriko egoera, baina filmean oso gehiegitua ageri da. Ez zait iruditzen benetako egoera horren oldarkorra denik, edo, filmean ageri den bezala, jendeak egun osoa herriko plazan igarotzen duenik euskal presoen egoeraren aurkako kontzentrazioak eginez, beste hainbat gauzen artean.

Dena den, filme benetan gomendagarria.

Gooool!

Gaur goizean, egunero bezala, Mundo Deportivo kirol egunkaria aurrean nuela honako hau irakurri dut: Victorrek, Errealari golik sartzen badio ez duela ospatuko.

Aldez aurretik zera azaldu behar da: Victor Errealean aritutako jolakaria da, lehengo urteko urtarriletik ekainera bitartean, hain zuzen. Diotenaren arabera, talde txuri-urdinan aparteko giroa dago, kanpotik etorritako jolariak harritzen dituena, sekula ikusi ez omen dutena. Ziurrenik Victorrek sentimendu berezi bat izango du Errealarekiko, baina ez dut erabaki hau ulertzen, ez bere eta ez inorren kasuan.

Jolakariek zera diote, horrenbeste animatu duen afizioarekiko errespetu falta bat dela. Niri ez zait hala iruditzen. Afizioari benetan min egiten diona aurkariak gola sartzea da, berdin du bere taldeko jokalari ohia edo atezaina izatea. Agian, bere burua babesteko egiten dute, begira gure taldeari gola sartzean nola pozten den, zeinen erraz ahazten duen entzun behar ez izateko. Zaleak ez du benetan hau pentsatzen, berotasun eta haserre momentu batean esaten du.

Jokalari guztiak pozten dira gola sartzerakoan, tontakeria galanta iruditzen zait zoriontasu hori ezkutatzea.

Analitikako azterketa

Gaur goizean, 9.30etan, 3. gelara sartu naiz Kimika Analitikoa ikasgaiaren azterketa partziala egitera. Oso urduri nengoen, baina irakasleak, atzoko klasean, 8tik behera ateratzen zutenei mania hartuko ziela esan zuen, hau da, azterketa erraza prestatu zuela.

Ikasgai hau nahiko erraza da; ez du misterio handirik. Klaseko ariketak ajedun tximu batek ere egin ditzake. Izan ere, irakasleak ajedun tximuei bezala azaltzen dizkigu, pausoz pauso, komatxo bakoitzean azpimarratuz, lehen hezkuntzako ikasleak sentiaraziz. Daukagun irakaslerik jatorrena da. Agian, jatorregia.

Gaur goizean, 9.30etan, 3. gelara sartu naiz Kimika Analitikoa ikasgaiaren azterketa partziala egitera. Urduri nengoen, baina ongi egingo nuelako ziurtasuna nuen, klasean egindako ariketak menperatzen bainituen. 12etan, sekulako hasarrearekin irten naiz atetik.

Ez zen azterketa zail bat, normala zen. Non dago arazoa? Klaseko ariketetan. Oso errazak ziren; errazegiak. Horren errazak ziren ezen arazoak bainituen zailtasunez normala zen ariketa bat egiteko.

Azterketa gaindituko dudala uste dut, baina analitikan ezjakin bat bezala sentitzen naiz. Denbora asko galdu dut edozeinek begiak itxita egin zitzakeen ariketak birpasatzen, beste zerbaitetan erabil nezakeen denbora.

Aulki bat elurretan

Ohitura den bezala, bukatu berri dudan liburuaren iruzkina egingo dut. Oraingo honetan Aulki bat elurretan izan da aukeratutakoa, Uxue Alberdi elgoibartarrarena. Idazlea Suedian izan omen zen Erasmus (Orgasmus) programarekin eta herri hartako bitxikeriak azaltzen dizkigu bertan kokatutako ipuin laburretan.


Egia esan, ez zait espero bezain beste gustatu. Neskalagunak oso ondo hitz egin zidan honi buruz, ia era konpultsiboan irakurri omen zuen, edozein denbora tarte ipuitxo berri bat irakurtzeko baliatuz. Ni, ordea, ez nau horrenbeste erakarri, agian, esan bezala, ipuin laburretan antolaturik dagoelako. Azken finean, benetan erakartzen nauena istorio luze bat da, arnasa hartu gabe bi orrialde irakurtzeko gai zaren horietakoa: abenturak, misterioak, bat-bateko erritmo aldaketa eta espero ez ditudan gertakizunak.

Dena den, interesgarriak iruditu zaizkit Suediako gizarte eta arazoen deskribapenak, bitxiak benetan. Oso erraz irakurtzen da, eta erakargarriak diren gaiak jorratzen ditu: sexua, alkohola, suizidioa, nahia eta ezina...

P.D: Jokin, hurrengoan La casa de Bernarda Alba!

Tuenti, Facebook, Twiter...

Azkenaldian sekulako jokoa ematen die Twiter gizarte sareak kirol egunkariei, izan ere, hainbat kirolarik erabiltzen dituzte, batzuetan behar ez den uneren batean. NBAko jokalari batzuek partiden atsedenaldian idazteko ohitura hartzen ari omen dira (zeresan handia sortuz), eta Lance Armstrong berak ere edozein egunkarik dirutza batengatik erosiko zituen argazkiak zintzilikatu zituen, debalde, noski.

Twiter, Facebook edo Tuenti, XXI. mendeko sektak deitzen diedan arren, sekulako tresna erabilgarriak dira. Atzerrian dagoen lagun batekin harremanari euts diezaiokezu (beti ere lehenagoko harreman batetik abiatuta), edota denborapasa gisa erabili (batez ere Facebookeko test arraroekin). Ez dezagun ahaztu Tuenti unibertsitarioen arteko apunte trukaketarako sortutako programa zela.

Dena den, egoera alderantzizko bihurtzen ari dela iruditzen zait, hots, badagoela jendea halakoen menpekotasuna garatzen ari dela besteekin erlazioa sortzeko, batzuetan ligatzeko ere. Nire esperientzia pertsonala honako hau da: Facebook izan nuen bi astez, eta kaletik aurpegira begiratzera ere ausartzen ez zen jendeak lagun eskakizunak egiten zizkidala. Hori dela eta, borratu egin nuen.

Ez dakit zahartzen ari ote naizen...

Atzo gaueko bat

Atzo gauean, sagardotegian, entzun bezain pronto, blogean jartzeko moduko antzekotasun bat zela ondorioztatu nuen. Necati Ates, Errealeko aurrelari turkiarrak (lehenago ere blog honetan agertu dena)...

...sekulako antza du...

Steven Seagal aktorearekin. Antzekotasun hau ez da fisikoa bakarrik, izan ere, kornerretan Necatik bere Steven Seagal sena ateratzen du, eta errematera joan beharrean bere defentsa eusten eta jotzen aritzen da, eta bestela, fijatu zaitezte Errealaren hurrengo partiduan (jolasten badu, behintzat).

Tolosa inguruan bizi garenok Necatiren benetako klona Zaze dela dakigu, blog honetan sekula agertuko ez dena.